xvslen

Баянхаанай ууламнай 
Бугайн урамдаанта нютаг 
Анханай саhанаар яаранхай
Ахай абагайн нютаг 
Анханай саhанаар яаранхай
Ахай абагайн нютаг 
Урасхал дүлөөн Балжамнай 
Улаалзай мойhоной орон 
Уургай сайгаа аягаланхай 
Уяхан ижийм нютаг 
Уургай сайгаа аягаланхай 
Уяхан ижийм нютаг 
Агасайн дэлгэр таламнай 
Адуу малай бэлшээритэй 
Арадай дуугаа аяланхай 
Аншан баабайн нютаг 
Арадай дуугаа аяланхай 
Аншан баабайн нютаг 
Мараанай сэнхир хөндий
Мангир таанайн орон 
Хаанаш ябаhан намтаяа 
Хамтадаа байдаг нютаг
Хаанаш ябаhан намтаяа 
Хамтадаа байдаг нютаг


Нутаг /Халхаар/

Баянхааны уул маань 
Бугын урамд...

Ая: УГЗ Т.Чимэддорж Үг:Яруу найрагч Д.Батсүрэн
МУСТА Т.Рэнцэнханд

Цэцэрлэг,дэлгүүр,талбайд хүмүүс " - Эмч ээ!" гэж баясан дуулах юм.
Цэхлэж харин эмч та хүмүүст цэнгэлээр бялахсан харцаа илгээх юм.
Эмгэн буурлууд таныг тэврээд " Эвий хүү минь!" гэцгээх юм.
Гарынхаа тэнхээг та минь мэдрээд, энэрэлт сайхан харцаа илгээх юм.
Үхлийн бараан үүлэн дундуур цагаан сум шиг зүсэн орж
Үзлийн муухай өвчнийг хөөгөөд та, цэлмэг тэнгэрт нарыг авчирлаа!





...

Үг Ш.Сүрэнжав Ая Т.Чимэддорж

Зөөлөн гараараа тэнхрээн сувилсан
Зүйтэй аалиараа тэтгэн ивээсэн
Цагаан өмсгөлт уяхан дагина
Гэгээн үйлстэй ухаант бүсгүй

Оровч гаравч дурсгалтай
Эвлэг занд чинь баяслаа би

Амьдралыг үхлээс аварч булаасан
Аюулыг үүдээр түлхэж буцаасан
Асрал хайрын хүж наран
Ачлал энэрэлийн сүн далай

Оровч гаравч дурсгалтай
Эвлэг занд чинь баяслаа би

Шөнөжин нойргүй эргэж сахисан
Өнжин завгүй өргөж асарсан
Нинжин хайрын цацрах цалгиа
Нандин хүслийн шижир долгио

Оровч гаравч дурсгалтай
Эвлэг занд чинь баяслаа би





...

Үг Ш. Дулмаа Ая Ж. Баясгалан


Амгалан нуурандаа хөвөх хос хунгийн адил
Алаг дэлхийд чамтайгаа нийлэн голомт үүсгээд
Айл гэрийн хойморт хүүхдийн дуу цангинаад
Амьдралын их замд ханийн жаргал эдэлнэ ээ

Ингэж бодоод ирэхээр хайрын гал минь хэвээрээ
Ийм л байдаг болохоор ханийн минь сэтгэл янзаараа

Саруулхан шөнийн гэрэл тооноор тусан мэлтийгээд
Санаа амгалан нойрсох чинийхээ царайг ширтээд
Сайхан төрсөн дүрийг чинь зүрхнийхээ угт шингээгээд
Салашгүй үүрдийн итгэлийг сэтгэлдээ тунгаан хадгална

Ингэж бодоод ирэхээр хайрын гал минь хэвээрээ
Ийм л байдаг болохоор ханийн минь сэтгэл янзаараа

Хөвч дэлхийн...

Зуун түмэн хойгоос
rnУлааны нь гэлгүй яахав
rnЗургаан түмэн залуугаас
rnУчирснаа гэлгүй яахав
rn
rnНаян түмэн хойгоос
rnХары нь гэлгүй яахав
rnНайман түмэн залуугаас
rnНайзаа гэлгүй яахав
rn
rnАрван түмэн хойгоос
rnЦагааны нь гэлгүй яахав
rnАрдын олон багачуудаас
rnЧамайгаа гэлгүй яахав
rn
rnҮй түмэн хойгоос
rnБоры нь гэлгүй яахав
rnҮеийн олон багачуудаас
rnБөхөөжөө гэлгүй яахав
rn
rn(Эрэгтэй хүн дуулахдаа залуугаас гэдгийг сэвгэрүүдээс гэж дуулна)
rnБөкөөжөө гэлгүй яахавrnrn
rn
rn
rn
rn
rn
rn
rn
rn
rn
rn rnrn
rn
rn rn...

 
Яг ижилхэн ХҮН-үүд
Ялгарах гэж, 
Яг адилхан байхгүй гэж..,
Өөр хоорондоо 
Хэмхэлдэхийг хараад
Хорвоо ертөнц
Төрөхийн араас
Үхэх гэдэг мөр зохиогн
Хүний хувь тавиланг
Өөрийнхөө мөнх оршлын
Утга учиртай хамт
Энэрсэн байх 

 
Төгөлдөр хуурын товчлуур дээгүүр

Тогорууд алхах шиг уянгатай,......ч

Хүлээлтдээ хүлэгдсэн ч цөхрөөгүй эмэгтэйн
Гандмал алчуур газар унах шиг гунигтай,

Солонго хаанаас гарч ирээд
Хаашаа уусан арилдагийг 
Огт мэдэж чаддаггүй шиг нууцлаг,
Тэгээд тэр солонгыг аз жаргал мөн гэж мөрийцөөд
Барьж авах гэж араас нь гүйсээр
Амьдрах хоногоо мөрийнд нь
Алдаж буй мэт уйтгартай,

Ажин түжин шөнө эхэлмуй

А.Б. 180511

...

 
Өнөөдөр би гунигтай байна
Цэцэгс огт чимээгүйгээр дэлбээгээ дэлгэдэг шиг
Хачин их гунигтай байна
Зун хэзээ ч ирэхгүй юм шиг
Хавар мөнх үлдэх юм шиг
Чиний нуруунаас жигүүр ургаад
Бас л чимээгүй нисээд одчих юм шиг
Хачин их гунигтай байна

Тоос болон сарьнан арилах юм шиг айдас төрөөд
Давж гарч чадамгүй гунигтай байна


Бороо орохоор бүгд баярладаг мөртлөө
Бороо хэзээ зогссоныг хэн ч анзаардаггүй шиг
Бүгд намайг буцахыг тоохгүй юм шиг, 

Хачин их гунигтай байна...

 
Энгэрээ тос даатал 

Ээзгий ааруул өвөртөлдөг байлаа
Эмээгийн тулгыг галтай залгуулан
Аргал хомоол хормойлдог байлаа

Сүү үнэртсэн гараараа чулуу цуглуулан өрдөг байлаа
Чулуун гэрийнхээ хойморт "авдар тавин" ёсорхдог байлаа

Бүтэн сартай шөнийн цүү хаях наадамд
Бүсээ чанга бүслээд томчуулыг даган гүйдэг байлаа
Торсон цагаан чулуу бүрийг цүү гэж андуурахдаа 
Томчууд л яагаад зөвхөн бүхнийг чаддаг юм гэж гомдоллодог байлаа

Энгэрээ тос даатал 
Ээзгий ааруул өвөртөлдөг байлаа
Эргэхгүй одсон цаг хугацаа бүрийг
Эмээгийн туульсаар туулдаг байлаа

...

 Орхиод ямаар санагддаг ч орхиж чаддаггүй, гадсаар зоогоод аргамжчихдаг зүйл байдаг. Гэвч хамгийн сайн өвстэй газар аргамжааны газар хийгээд шим ихтэй байдаг тэр бол АЖИЛ юм.