xvslen

 Үгс чиний өмнө 

Шүлэг болон эвлэрч,
Өнгө чиний өмнө 
Алтан шаргалаар урсаж,
Зун чиний өмнө цэцэгсээ хатаан хүлцэж байхад,
Зурвас бичиж зураг зурж үлдээчихээд хаашаа одно вэ чи..,

Модод чамайг мордуулах гэж
Навчсаа хийсгэж цацал өргөдөг үү
Салхи чамайг хагацъя гээд
Сүүлчийн бороогоор сөн түшдэг үү

Даанч яарам юм намар чи
Дараа жил чамайг ирэхээр
Дахин гунихыг би хүсэмгүй
Түүнийг төөрүүлчихээд ирээрэй

...

Аав маань " би яах вэ эмээдээ л ус дөхүүлж өг, Би яах вэ ээждээ л өглөө босч гал түлж өг" гэдэг байв. Эмээдээ ч ус түлээ дөхүүлхээс гадна гэр орны аар саар бага сага зүйлд нь. Их ч бай бага ч бай хамаагүй юу ч хийж өгсөн бай, буруу зөрүү, дутуу хөтүү ч бай хамаагүй гар хөдөлгөсөн л бол эмээ маань учиргүй их баярлана. Хамаг л сайхан үгээр эвийлж энхрийлнэ. Чихэр авахаасаа илүү эмээгийн баярлаж байгаа царайг харах гэж, сайхан халуун үгсийг нь сонсох гэж, яавал эмээ маань илүү их баярлах бол гэж бодож улам их хичээдэг байв. Эмээгийн тэр бүх зан хүнд баярлах ЧИН СЭТГЭЛ байж ээ. Гэтэл одоо том болс...

 Уйтгар гуниг гэж хүлээн зөвшөөрсөн харуусал минь
Уйтгар гуниг шиг санагдахгүй байсан ч хүмүүст хамаагүй
Үхэхдээ би өөртэйгөө хамт аваад үхнэ

Ганцаардалд дасан зожигорч суугаа хөөрхийлөл минь
Ганцаардал шиг харагдахгүй байсан ч хүмүүст хамаагүй
Үхэхдээ би ганцаараа л үхнэ

Жаргал гэж итгэж бас л ганцаараа суугаа энэ орой
Жаргалтай орой шиг бодогдохгүй байсан ч бас ч хүмүүст хамаагүй
Үхэхэд тэр жаргал айдасгүйгээр намайл явуулна 

Хайр гэж хайрлаж сэтгэлээ бүлээцүүлдэг дүр минь
Хайрлам хүн шиг зөвшөөрөгдөхгүй байсан ч хүмүүст бүүр хамаагүй
Үхэхэд минь тэр л дүр миний хайрыг нулимас болгон гаргаж 
Ганцаараа и...

Даши Сампилон хэмээх энэхүү Буриадын сэхээтэн манай Бямбын Ренчин гуайн ойрын багш байсныг мэдэх хүн төд олон болов уу. Бас их эрдэмтэн Б.Ренчин маань багшийнхаа хүсэлтээр түүний үр хүүхдүүдийг өсгөн хүмүүжүүлсэн гэдэг...


Гэхдээ түүний тухай одоог хүртэл олон зүйлс нууцлаг хэвээрээ л байна. Зөвлөлт засгийн үед түүнийг буудан хороосноос хойш нэр төрийг нь гутаан, мартсан билээ...

АРД-ын нийтлэлч Евгений Хамаганов: "-АРД-ын нэгэн уншигч Даши Сампилоны тухай ямар нэгэн юм зүйл нийтлээч гэж хүссэн юм. Яг үнэнээ хэлэхэд миний хувьд Сампилон гэдэг хүн Богданов, Жамсран болон Ринчино нараас тусдаа хүн ...

Үхэл амьдралын хооронд
Гуравхан алхам бий..,

Үнэнээ одоо л чамд хэлье!
Ухарч гурав алхаад
Амийг минь авар..,

Хайр
Хүлээлт
Уучлалыг минь
Харин өөртөө үлдээ,

Хэзээ нэгэн цагт
Чамайг диваажинд хүргэх
Гурван алхам болон үлдэг..,

...Амийг минь авар
Арагш гурав алх
Ахиж битгий
Урагш гишгээрэй
Би үхчихнэ шүү

 Навчис шарлаж хатна
Цэцэгс ч бас үхнэ
Хөгшдийн таягны чимээ тодорно
Хөлдөж буй газар
Хөлийг нь мөсөөр хайруулахаар зэхнэ
Энэ үед эмээгээ үгүйлнэ
....
Ээж минь илүү намсана
Аав минь илүү санагдана
...
Намар бүр ийм л байдаг
Надаас өөр юуг булаах гээв
....

 Дэлхий бөөрөнхий гэв үү...Үгүй

Дэлхий дөрвөлжин,

Заяа тавилан харин бөөрөнхий 
Дагаж мөрдөх дүрэм гэж үгүй,,,

 Дагаж мөрдөх дүрэм гэж надад байхгүй. Зөн совингоо л дагаж, Бас зоригтой байх хэрэгтэй. Үй олон байсан хүслүүд он цагт мартагдан арилж ганцаас ургасан хэдхэн хүсэл л намайг ээрнэ. Салхи үсээр оролдох шиг ...

 Намраар аав минь

Жихүүн бороо шиг 
урсчихсан,
Навчис насыг нь
Чулуу шиг дараад 
зогсоочихсон..,

Зүрх сэтгэлд 
гал шиг ноцдог дүр нь
Зүүдэнд ус болон урсав,
гол болон үерлэв..,

Нойтон нүдтэй сэрэхэд
Бороо асгарч байв
Намар дахиад л
Намайг уйлуулахаар
Цонхны цаана ирчихэж.

180902.АБ

Зовлон дүүрэн байсан
Чи намайг хайрладаг гэж итгэдэг байхдаа..,
Зовж байгаагаа мэдрээд
чи намайг хайрладаг байгаасай гээд
найддаг байлаа.
Шаналалд живж орхисон. 
Шаналсан зүрхэнд 
Чиний хүйтэн дүр
Тэр дүрээс айж эхэлсэн
Айдаснаасаа зугатааж эхэлсэн 
Дундарч буй худаг шиг
Зүрх хоосорч эхэлсэн
Өнөөх шаналал 
Шатаж эхэлсэн
Үнс нурам болон хийсэж орхисон
Дүүрэх зовлон үгүй болсон
Дүр чинь айдастай хамт
Худгийн уч шиг ширгэж орхисон



...